เมื่อสนามหญ้าเดียวกัน กลายเป็นพื้นที่ของทุกเจเนอเรชัน

งานเทศกาลว่าวที่จัดขึ้นโดย PMCU (สำนักงานจัดการทรัพย์สินจุฬาฯ) ไม่ได้ถูกออกแบบให้เป็นเพียงกิจกรรมสร้างสีสันเพียงหนึ่งวัน แต่เกิดจากแนวคิดชัดเจนในการสร้าง “พื้นที่กลาง” ที่เชื่อมโยงคนทุกเจนเข้าด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ

เบื้องหลังของเทศกาลว่าว คือการตั้งคำถามว่า เมืองควรมีพื้นที่แบบไหนที่ทำให้คนต่างวัยใช้เวลาร่วมกันได้จริง เมื่อทุกวัยพร้อมใจกันมาวิ่งเล่นว่าวในสนามเดียวกัน ภาพที่เกิดขึ้นคือพ่อแม่ที่จับมือลูก เพื่อนต่างวัยที่นั่งฟังดนตรีช่วงพระอาทิตย์ตก ช่วงเวลานั้น อายุไม่ใช่ตัวเลขแต่คือประสบการณ์ที่หลอมรวมกันอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

แนวคิดนี้สอดคล้องกับโมเดลเมืองอย่าง “เมืองเพื่อคน” (People-Oriented City) ที่กำหนดให้ประชาชนสามารถเข้าถึงพื้นที่สาธารณะภายในระยะเดิน 300 เมตรจากบ้าน เพราะพื้นที่สาธารณะไม่ใช่แค่สวนพักผ่อน แต่คือ Social Infrastructure โครงสร้างพื้นฐานทางสังคม ที่เชื่อมคนต่างวัยให้ใช้ชีวิตร่วมกันได้ทุกวัน

ดังนั้น สนามหญ้ากลางเมืองจึงไม่ใช่เพียงลานกิจกรรมชั่วคราว แต่คือ “พื้นที่กลาง” ที่มีศักยภาพทำหน้าที่มากกว่านั้น

ผลลัพธ์ของเทศกาลว่าว จึงไม่ใช่แค่ภาพความสนุกในวันงานเพียงอย่างเดียว แต่คือภาพของย่านที่กำลังก้าวไปสู่การเป็น พื้นที่แห่งความสุขร่วมกันของเมือง คือพื้นที่ที่ทุกเจเนอเรชันมีที่ยืนและมีที่วิ่งเล่นในสนามเดียวกัน